اين ترانه (و آهنگش) شايد برای خيلی هاتون آشنا باشه … ترانه ای با نام: “کجا رفتی “

اگر امروز هر واژه به گونه ای جديد تعبير می شود،

اگر واژگان خالصی چون عشق، صميميت و دوستی بازيچۀ نوشتاری و گفتاری ما گرديده اند،

اگر واژه ناب سادگی فقط برای تمسخر ديگران استفاده می شود …

و اگر نام خدا هم ابزار نيل به خواسته های پليد آدميان گرديده،

… شايد تنها کلمه ای که هنوز جای خود را در فهرست کوچک واژگان قديس من حفظ نموده، مادر است.

آنچه با خود زمزمه کرده ام  کلامی است در وصف حال و روز من بعد از قصور چشمانم از ديدنش

                                    ”بهت زندگی“

    متن ترانه می تواند يک شعر باشد

و يا:

  شعر می تواند متن ترانه ای شود

اما به نظر من تفاوتی ميان شعر و متن ترانه است که تنها نويسندۀ آن می داند …

 … نه به همين سادگی اما،

  ساده ترين و مهمترين شاخص تمايز اين دو آن است که نويسندۀ ترانه، در هنگام نوشتن، آن را همراه با نوايی موسيقايی زمزمه می کند.

هر بار که ترانه می نويسم و آن را زمزمه می کنم، صميميت و راحتی خاصی را در محيط پيرامون خود احساس می کنم و به سبب آن از نوشتاری “خودمانی” بهره می جويم ….